GiMjUy : วิศวอักษรศาสตร์

วันนี้เป็นวันเกิดของผม
นานเท่าไหร่แล้วนะ…
ที่ผมไม่ได้กินเค้กวันเกิดของตัวเอง?

วันธรรมดาๆ วันหนึ่งบนผืนปฏิทิน
คงทำให้ใครหลายๆ คน หลงลืมไปว่า...
วันนี้เป็นวันเกิดของผม
ยกเว้น...เธอ!

ก่อนวันเกิดของผมหนึ่งวัน
เธอให้ของขวัญเป็นกระดาษเล็กๆ ใบหนึ่ง
บัตรเข้าชมงานจัดแสดงภาพเขียนอิสระ...
เธอคงอยากอวดภาพที่เธอเขียนเอาไว้

ผมตามเธอเข้าไปในงานอย่างว่าง่าย
จะว่าไป...ผมก็เป็นคนว่าง่ายสำหรับเธอมาโดยตลอด
แม้ใครหลายๆ คน จะมองว่าผมกระด้าง
แต่มันก็เป็นแค่ภาคแสดงภายนอกของผมเท่านั้น

ภาพแรกที่เธออวดอ้าง
ใช้เวลาไม่นานในการทำมันขึ้น
ภาพของสีแดง สีเหลือง สีน้ำเงิน สีฟ้า
สาดใส่ลงไปบนผืนกระดาษอย่างไม่เป็นระเบียบ

เธอว่ามันคือความแตกต่างที่ลงตัว
สีโทนร้อนและสีโทนเย็นสามารถเข้ากันได้ดี
คนเราน่าจะทำตัวเหมือนสีพวกนี้บ้าง!
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า...
เธอเอาแรงบันดาลใจนี้มาจากไหน!

ภาพที่สองของเธอดูสวยงามกว่าภาพแรก
เด็กหญิงตัวน้อยยืนอยู่บนยอดเขาสูง
เงยหน้ามองนางฟ้าที่กำลังจะมาติดปีกให้เธอ
ในขณะที่ตีนเขามีเหล่าอสูรร้าย
กำลังปีนป่ายหมายจะรั้งตัวเด็กน้อยไว้

เธอวาดภาพนี้ตามความคิดฝันแต่เด็ก
พ่อแม่เปรียบเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ของลูก
ที่ช่วยติดปีกพาเราไปสู่ฝันที่กว้างไกล
หรือผลักไสให้เราจมอยู่ในวงอสูร
เด็กน้อยไม่มีทางเลือก...
มันขึ้นอยู่กับสิ่งที่พ่อแม่อยากให้เป็น

ผมว่าเธอฝังใจในอดีตไม่ใช่น้อย
แต่ผมว่าตอนนี้...
เธอมีปีกน้อยๆ อยู่กลางหลังของเธอแล้วหล่ะ!

ภาพสุดท้ายเป็นภาพที่ผมชอบมาก
ภาพของเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายคู่หนึ่งจับมือกัน
เด็กทั้งสองไม่มีตา ไม่มีจมูก ไม่มีปาก
ทั้งตัวของเด็กทั้งสองถูกอัดแน่นไปด้วยคำๆ หนึ่ง
คำว่า...รัก

ตัวอักษร รัก กระจัดกระจายไปทั่วทั้งตัวของเด็กทั้งสอง
ตัวอักษร รัก ถูกเชื่อมด้วยมือน้อยๆ คู่นั้น
ผมว่ามันมีความหมายลึกซึ้ง
เธอว่าภาพนี้ชื่อ “วิศวอักษร”

ตัวอักษรที่ก่อเป็นตัวนี้
เธอวาดมันขึ้นตั้งแต่ตอนอยู่ปีหนึ่ง
การพบกันครั้งแรกของสาวอักษรกับหนุ่มวิศวกร
ภาพนี้จึงเกิดขึ้น...

วันนี้เป็นวันเกิดของผม
ภาพ “วิศวอักษร” ถูกส่งต่อจากมือของเธอสู่มือของผม
แทนของขวัญและคำอวยพรต่างๆ นานา

ทุกๆ ปี ผมจะได้ของขวัญวันเกิดจากเธอตลอด
นับตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันมา...
ถ้าจะให้นับกันจริงๆ ผมว่าของขวัญชิ้นนี้
เป็นชิ้นที่สิบแล้วที่ผมได้รับมา!

เธอถามว่า ต้องการอะไรนอกจากนี้อีกไหม?
ถ้าเธอทำให้ได้ เธอยินดีทำให้ทุกอย่าง
ผมนึกถึงคำขอของตัวเองอยู่นาน
แล้วตัดสินใจบอกเธอไป...
หวังว่าเธอคงทำให้ผมสมหวังได้จริงๆ

“แต่งงานกันนะ...แม่สาวอักษร”