GiMjUy : วิศวอักษรศาสตร์

เมื่อครั้งที่ผมเดินผ่านร้านขายรองเท้า
ผมฉุกคิดขึ้นในใจว่า...
“เรามีรองเท้ากันกี่คู่ในชีวิตนึงของเรา”

ผมเริ่มนับมันอย่างจริงจัง
และพบว่า...มันไม่จำเป็นต้องนับก็ได้
แค่รองเท้ามันขาดหรือชำรุดเสียหาย
เราก็เปลี่ยนมันโดยไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว

ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ว่า...
วีรกรรมที่มันได้ทำให้เรา
จะทำให้เราจดจำมันได้มากแค่ไหน

ผมเคยมีรองเท้าผ้าใบนันยางสีดำคู่หนึ่ง
มันพาผมไปหาความรู้ในทุกเช้า
พาผมไปสัมผัสกับลูกบอลพลาสติกเป็นประจำทุกเย็น
จนนิ้วเท้าของผมอิจฉา…
อยากออกมาสัมผัสกับลูกบอลพลาสติกบ้าง

ตลอดระยะเวลาที่มันนำทางให้ผม
มันทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ประพฤติดีต่อเจ้านายของมันตลอดมา
แต่หน้าที่ของมันก็มีระยะเวลาจำกัดเช่นกัน...

ในวันหนึ่งวันนั้น....
ผมรู้สึกเสียดายอย่างยิ่งที่ต้องเอามันไปวางไว้ในกองขยะ
มันเป็นรองเท้าคู่ที่ผมจดจำ
พอๆ กับคนหลายๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

จากนั้น เจ้ารองเท้าแตะก็มาทำหน้าที่แทนเจ้ารองเท้าผ้าใบ
รองเท้าแตะที่ผมสวมใส่อยู่ตอนนี้
ออกจะพิกลพิการน่าดูเชียวแหละ...

มันเป็นรองเท้าที่ไม่เข้ากันซะเลย
มันเป็นรองเท้าคนละยี่ห้อ คนละชนิดกัน
แถมคนละข้างกันอีกด้วย (นั่นสิ! ข้างเดียวกันจะใส่กันยังไงล่ะ?)

เหตุผลที่ทำให้มันได้คู่กัน...
คงเป็นเพราะมันขนาดใกล้เคียงกัน
และมีสีดำเหมือนกันเท่านั้นเอง!

วันหนึ่งที่ผมได้ให้เจ้ารองเท้าแตะทำหน้าที่สำคัญ
พาผมเดินข้ามสะพานพุทธฯ ไปให้ถึงอีกฝั่ง
ผมรู้สึกว่ามันไม่ง่ายเลย...
กับการเดินบนพื้นถนนในสภาพเจิ่งน้ำ
หลังฝนพรำมาเป็นสายได้ไม่นานเท่าไหร่

ผมประคองตัวหมายจะลงจากสะพานพุทธฯ ให้เร็วที่สุด
เจ้ารองเท้าชายขี้หลีทำตัวเสียดสีกับน้องพื้นถนนอย่างหน้าตาเฉย
ช่างไร้ยางอายสิ้นดี...
มันคงไม่กลัวเจ้ารองเท้าหญิงคู่ของมันจะเล่นงานเอาหรอก...
ผมต่างหากที่กลัวเจ้ารองเท้าคู่นี้จะทะเลาะกัน!

จุดหมายกำลังจะใกล้เข้ามาทุกที…
ถ้าไม่มีเสียงใสๆ เสียงหนึ่งเอ่ยทักผมก่อน
“โทษนะคะ ช่วยถ่ายรูปให้เราหน่อยได้ไหมคะ?”

ผมชะงักและฝืนตัวเต็มที่...
“เอ่อ...ได้ครับ”  แล้วเธอก็ยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้ผม

เสียงผู้ชายคนนั้นดังขึ้นในทันที...
“ช่วยเราหน่อยนะครับ...ขอบคุณครับ”
แล้วเขาก็คว้าเอาร่างน้อยๆ นั้น มาประคองไว้ข้างกาย

ผมให้สัญญาณแล้วจึงลั่นชัตเตอร์เสียงดังเปรี้ยงปร้าง
ไม่รู้ว่าผมรู้สึกไปเองหรือไม่...อย่างไร?
เวลามองรูปที่ปรากฏบนจอภาพทีไร
เป็นต้องร้อนนัยน์ตาทุกที...

“โทษนะคะ อีกซักรูปได้ไหมคะ?”
“เอ่อ...อ...ได้ครับ”

สิ่งหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในหัวกลวงๆ และในหัวใจของผม...
ผมคิดว่า...ผมน่าจะไปยืนอยู่ตรงนั้นบ้าง!

จากท่าประคองด้านข้างมาเป็นท่าโอบกอดจากด้านหลัง
ผมให้สัญญาณแล้วจึงลั่นชัตเตอร์อีกครั้ง
อุ๊ย! ร้อนนัยน์ตาอีกแล้วเรา...

“ขออีกรูปนึงนะคะ?”
 “เอ่อ...อ...อ...ได้ครับ”

เราจบบทสนทนาด้วยคำว่า “ขอบคุณ”
หวังว่าภาพถ่ายฝีมือของผม...
จะทำให้คนคู่นั้นจดจำและรักกันนานๆ

ผมจากคนคู่นั้นมาด้วยจากฉุดลากจากรองเท้าของตัวเอง
ผมก้มมองดูรองเท้าแตะคู่นี้ของผม
รอยยิ้มปรากฏตรงมุมปาก…

พวกแกไม่จำเป็นต้องเป็นคู่กัน
พวกแกไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน
พวกแกไม่จำเป็นต้องมาจากที่เดียวกัน

ขอเพียงแค่พวกแกยังเดินไปได้ด้วยกัน
บนเส้นทางเดียวกัน และ คู่กันไปอย่างนี้ตลอดการเดินทาง
มันจะทำให้พวกแกจดจำและเดินเคียงข้างกันตลอดไป...

จริงอย่างที่ใครว่าไว้...
รองเท้าคู่หนึ่งเปรียบได้กับคนคู่หนึ่ง
ต้องเดินทางไกล จึงจะพิสูจน์ใจกันได้
ใช่ไหม? เจ้ารองเท้าแตะ...

เอ่อ...โทษนะครับ อยากรู้จังว่า...
รองเท้าของคุณเป็นแบบไหนกันบ้าง?