GiMjUy : วิศวอักษรศาสตร์

เมื่อสิ้นสุดรายการสุดท้ายที่ผมอยากดูในโทรทัศน์
ผมก็เดินไปชักปลั๊กออกจากเบ้าเสียบโดยไม่มีการกดปุ่มปิดที่ตัวเครื่องแต่อย่างใด
ผมเอานิ้วมือลูบผ่านที่หน้าจอโทรทัศน์สี ยี่ห้อโซนี่ ขนาด 20 นิ้ว เครื่องใหญ่
โดยที่มันไม่ได้หลบเลี่ยงไปจากชั้นวางสูงขนาดนั้นเลย

ขณะที่นิ้วมือลากผ่านหน้าจอ เกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ จากไฟฟ้าสถิต
โดยฝุ่นผงบนหน้าจอกระทำต่อความร้อนและการวิ่งผ่านของนิ้วมือ
ผมเพิ่งได้สังเกตว่า โทรทัศน์เครื่องนี้ถูกฝุ่นกอดรัดมันไว้อย่างหนาแน่นเพียงใด

ผมนึกย้อนกลับไปตอนที่เริ่มจำความได้
ผมก็เห็นโทรทัศน์เครื่องนี้ตั้งอยู่ที่เดิมมาเนิ่นนานแล้ว
สภาพเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนนั้น มันยังคงสวยสง่าอยู่เบื้องหน้าผมเสมอ

เมื่อผมโตขึ้น เจ้าโทรทัศน์เครื่องนี้ก็เริ่มมีเพื่อนเล่นเป็นเครื่องเล่นวีดีโอเทป
มันตั้งอยู่เคียงข้างกันและเล่นด้วยกันมาโดยตลอด
และทุกครั้งที่มันเล่นด้วยกัน ผมก็จะรู้สึกสนุกไปกับมันด้วย
ไม่ว่ามันจะเป็นการผจญภัยในแบบ “อินเดียนน่า โจนส์” หรือเฮฮาแบบ “จี้เส้นคอนเสิร์ต*”
(*รายการที่ตลกยุคเก่าๆ ไปใช้ เมอร์รี่ คิง ถ่ายทำเป็นวีดีโอกัน
และทุกครั้งจะต้องมีสโลแกนว่า “เมอร์รี่ คิง มีทุกสิ่งให้เลือกสรร”)

ครั้งหนึ่งที่เจ้าโทรทัศน์เครื่องนี้กระโดดลงมาจากชั้นวางสูงด้วยฝีมือของน้องสาว
มันก็ตกลงมาเสียงดังจนทำให้ปุ่มกดเปิด-ปิดไม่สามารถใช้งานได้อีก
มันคงสภาพเปิดไว้ตลอดกาล และมันก็เป็นอย่างนั้นเรื่อยมา

หลังจากที่ย้ายบ้าน เจ้าโทรทัศน์เครื่องนี้ก็มีเพื่อนเล่นใหม่เป็นเครื่องเล่นซีดี
พักหลังมานี้มันมักจะเล่นเกี่ยวกับสารคดีสัตว์โลกบ่อยๆ
และคนที่ทำให้มันได้เล่นกันก็คือพ่อของผมเอง

ผมเพิ่งได้สังเกตว่า เจ้าโทรทัศน์เครื่องนี้ถูกฝุ่นกอดรัดมันไว้อย่างหนาแน่นเพียงใด
เนิ่นนานเท่าไหร่แล้ว ที่เราไม่ได้ปัดกวาดเช็ดถูให้มันดูคล้ายกับเมื่อสมัยก่อน
มันยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเสมอมา
แต่เราไม่เคยได้ให้รางวัลกับมันบ้างเลย

ผมค่อยๆ เอาผ้ามาเช็ดฝุ่นหนาที่เกาะอยู่หลังตัวเครื่องออก
เช็ดหน้าเช็ดตา และลูบหัวมันไปมาจนสะอาด
เมื่อดูใกล้ๆ ผมว่ามันแก่ลงไปมากเลยนะเนี่ย...
แต่ก็แอบดีใจเล็กๆ ที่มันยังคงอยู่กับเรา!

ก่อนที่เราจะปัดเป่าเอาเถ้าถ่านของกาลเวลาทิ้งไป
เราได้ปัดเป่าเอาเถ้าถ่านที่ติดตามเบ้าตาของเราออกก่อนหรือยัง
เถ้าถ่านที่บดบังให้มองข้ามความสำคัญที่คงอยู่เรื่อยมา
โดยที่มันไม่ได้เรียกร้องและอ้อนวอนอะไรจากเรา

บางสิ่งบางอย่างที่สำคัญ มักอยู่ใกล้ตัวเราจนเราไม่ทันสังเกต
รับรู้อยู่ทุกวันว่ามันยังอยู่ตรงนั้น...ที่เดิมที่ควรอยู่
แต่เราได้เข้าไปดูให้ใกล้ชิดหรือเปล่า
ว่ามันได้เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลามากน้อยเพียงใด

ตอนนี้เจ้าโทรทัศน์เครื่องเก่ากลับมาสะอาดเหมือนเดิมแล้ว
มันคงยังทำหน้าที่ของมันต่อไปตราบเท่าที่อายุไขของมันจะรองรับได้
กาลเวลาคงทำให้สิ่งต่างๆ ในตัวของมันถดถอยลง
แต่กาลเวลาคงไม่รู้หรอกว่า...
มันทำให้ผมมี "ความผูกพัน" เพิ่มมากขึ้น

และเฒ่าถ่านของความรู้สึก(ดีๆ) แม้จะถูกขับเคลื่อนไปตามกาลเวลานานเท่าไร
มันก็คงไม่อาจจางหายไป...ถ้าเราไม่ไปเช็ดมันออกเสียก่อน