ผมมีเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงจำกัด...
ในการใช้บริการอินเทอร์เน็ตนอกบ้าน
เพราะกว่าเครื่องคอมฯ จะว่างจากมือของเด็กเกรียน
ก็หลังสี่ทุ่มแล้วเท่านั้น!
(หลังสี่ทุ่ม...ร้านอินเทอร์เน็ตงดให้บริการเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี)

 

เมื่อผมได้ดูโฆษณา “พี่ไฟล์” กับ “น้องหมา”
ผมก็ให้เหตุผลกับการออกมาเล่นอินเทอร์เน็ตนอกบ้านได้ทันทีว่า...
พี่ไฟล์ที่บ้านผมต้องมีพฤติกรรมเช่นเดียวกับในโฆษณาแน่นอน!

 

ผมจึงตั้งชื่อให้เสร็จสรรพว่า “พี่ไฟล์เฒ่า”
(เป็นความเร็วอินเทอร์เน็ตเปรียบเทียบการเดินของ “(หอย)ทาก” กับ “เต่า” รวมกัน)

 

หนึ่งชั่วโมงที่มีจำกัดบนโลกอินเทอร์เน็ตในวันหนึ่ง...
ผมมาหา “เธอ”

 

โปรแกรมเอ็มเอสเอ็นทำให้ผมได้รู้ว่า...
เธอไม่ว่างที่จะคุยในตอนนี้
แม้ว่าเธอจะออนไลน์อยู่ก็ตาม!

 

แต่สัญญาณโทรศัพท์ก็อธิบายเหตุผลให้ฟังว่า...
เธอกำลังเตรียมตัวสอบชิงทุนไปต่างประเทศ
ผมจึงรู้สึกใจหายเมื่อได้ยินเช่นนั้น!

 

เราคุยกันตอนที่ผมกำลังจะไปงานบุญ
และผมก็ผ่านไปในที่ที่เธออยู่พอดี!
แต่วันนั้นเธอไม่อยู่ที่นั่น...
เราคลาดกันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ?

 

เธอบอกผมว่า...ต้องการบุญเพื่อให้สอบได้ทุนนี้
ผมบอกเธอว่า...ผมไม่มีบุญหรอก ผมมีแต่กำลังใจ!
แต่เธอก็ดึงดันที่จะขอ(ส่วน)บุญให้ได้...
ผมจึงยินยอมและพร้อมทำให้เธอได้ทุกอย่าง!
ผมเป็นคนดีเกินไปหรือเปล่า?

 

ขณะพา “นาค” เวียนรอบพระอุโบสถ์ตามพิธีกรรม...
ผมก็นึกถึงเธอ!
เสี้ยวหนึ่งในใจ...ผมไม่อยากให้เธอไปไกลกว่านี้
แค่ปัจจุบันนี้...เธอก็ไกลจากผมมากเหลือเกินแล้ว!

 

ปัจจุบันที่ไม่อาจเป็นได้ดังใจ...
แม้ความรู้สึกภายในยังคงเป็นดังเดิม...

 

ครั้งหนึ่งผมเคยยินยอมให้เธอเดินจากไปเอง...
ตอนนั้นผมได้เรียนรู้ว่า...ใครก็ตามไม่สามารถไปรั้งเส้นทางที่ใครคนนึงเลือกได้
ควรให้เขาได้เดินตามเส้นทางนั้น...ถ้านั้นคือ “ความรัก” ที่แท้จริง!
ดังนั้นด้วยใจทั้งหมดนี้...ผมจึงขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้เธอสอบได้
ทุกสิ่งอย่าง...ผมอยากให้เธอได้ดังใจ!

 

ผมตั้งใจจะเขียนจดหมายถึงเธอในอนาคต
ส่งจากปัจจุบันที่กำลังเขียนอยู่ตรงนี้...
คุยกับเธอเกี่ยวกับความสำเร็จที่เธอได้รับ
และอวยพรให้เธอโชคดีในแผ่นดินใหม่
เดินทางปลอดภัยไปตลอดทาง...

 

ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ...ผมจะยังเก็บความเสียใจไม่ให้หลุดออกไปได้ไหมนะ?
ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ...ขอแค่หนึ่งชั่วโมงที่จำกัดก็คงพอ
ผมจะพาความรู้สึกที่มีในจดหมาย...
ไปหามือเธอที่สนามบิน!

 

แล้ว “หนึ่งชั่วโมงจำกัด” ของคุณล่ะ
มีค่า...เพื่อใคร?

 

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

Tweet

เพื่ออะไรดีละ?

ตอนนี้ยังปั่นงานอยู่

และตุ้ยนุ้ยโปรเจ็คท์ยังไม่ได้เขียนเลยซักบรรทัด !!!
sad smile

#1 By ecOnuizer on 2009-07-17 21:33

นั่นสิคับ
ตอบตัวเองไม่ได้เลยsad smile

#2 By noomnoi on 2009-07-17 21:34

หนึ่งชั่วโมงอันจำกัดของฉันก้อมีค่าเพื่อตัวฉัน เพื่อที่ฉันจะได้ทำในสิ่งที่ปราถนาจะทำ

#3 By Nam_Khing on 2009-07-17 21:40

แล้ว “หนึ่งชั่วโมงจำกัด” ของคุณล่ะ
มีค่า...เพื่อใคร?


ผมแบบ....
ตอบไม่ได้แฮะ -*-

#4 By KAINO on 2009-07-17 21:41

หลากหลายเหตุผล....
เพื่อความรู้สึกที่ดีๆ....
big smile
หนึ่งชั่วโมง จำกัด เพื่อใคร?
แต่ตอนนี้รู้สึกว่า คงมีค่าเพื่อตัวเราเอง และพ่อกับแม่ล่ะค่ะ

แต่เขียนเรื่องได้ประทับใจมากนะค รู้สึกว่าเป็นความรัก
ที่เรียกว่ารัก จริงๆ เพราะมีแต่ความปราถนาดีให้คนที่รัก
Hot! Hot! Hot!

#6 By Pat on 2009-07-17 22:18

หนึ่งชั่วโมง..
จำกัด..

เพื่อคนที่มีค่า..
ไม่จำกัด..

big smile
ตอนนี้ของผมคงมีเพื่อตัวเองมั้งครับsad smile