GiMjUy : วิศวอักษรศาสตร์

ระบบศีลธรรมทำให้เราต้องนุ่งห่มร่างกายด้วยเสื้อผ้าแพรพรรณ
แต่คงไม่ผิดกระมัง...ถ้าเราจะไม่นุ่งอะไรเลยซักชิ้นเดียว!

เครื่องนุ่งห่มร่างกายมีหลายชนิด...
แล้วแต่มนุษย์จะสรรค์สร้างสิ่งต่างๆ ขึ้นมาห่มคลุมตัวเอง
ไม่ว่าจะเป็น เสื้อยืด เสื้อเชิ้ต สเกิ้ตท์ กระโปรง หรือ โครงชั้นใน
เราก็ใช้ปกปิดเร้นกาย ซ่อนไว้ด้วยส่วนสำคัญ

การเจริญเติบโตของขนาดตามเผ่าพันธุ์เรา
ทำให้เราต้องเปลี่ยนขนาดของเสื้อผ้ากันอยู่บ่อยๆ
และเรามักจะเลือกใส่เสื้อผ้าที่สวยงาม
เพื่อให้ความดูดีอยู่ที่การจับจ้องของสายตาคนอื่น

แล้วถ้าเกิดว่า...เสื้อผ้าที่เราใส่มันไม่สวยงามล่ะ?
เราจะยังคงแคร์กับความรู้สึกที่อยากดูดีอยู่หรือเปล่า?

คงปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า...ไม่มีใครอยากดูดี – ทุกคนอยากดูดีหมด!

แล้วถ้าเปรียบเสื้อผ้าที่ห่มคลุมตัวเรานี้ กับ “ความรัก” ล่ะ!

เราควรใส่เสื้อผ้าที่สวยงาม เพื่อทำให้เราดูดี
เราก็อยากใส่ความรักให้กับคนที่ดูดี เพื่อให้เราดูดีไปด้วย

เราให้ความสำคัญกับความสวยงามของเสื้อผ้ามากกว่าคุณค่าแท้จริงของมันหรือเปล่า?
เสื้อผ้าที่สวยงาม ไม่สำคัญเท่า เสื้อผ้าที่มีความพอดีอยู่ในตัว

แล้วถ้าเสื้อผ้าที่เราใส่มันไม่พอดีตัวล่ะ...?
อาจเพราะเราอ้วนเกินไป หรือ เสื้อผ้าไซส์เล็กกว่าตัวเรา
เราจะเลือกลดน้ำหนักที่ตัวเรา หรือ แก้ขยายขนาดของเสื้อผ้า

แต่ไม่ว่าจะปรับยังไง มันก็ทรมานกันทั้งสองฝ่าย
เหนื่อยที่จะต้องควบคุมน้ำหนักเพื่อที่จะใส่เสื้อผ้าตัวนั้น
และ เสี่ยงต่อการฉีกขาดเสียหายเมื่อขยายขนาดเสื้อผ้านั้นออก

สุดท้าย...เสื้อผ้าที่พอดีกับตัวเรา ก็อยู่ได้นานกว่าเสื้อผ้าสวยงามตัวอื่นๆ

แต่ก็ใช่ว่า...เราจะมีเสื้อผ้าแค่ชุดเดียวในชีวิต
เราน่าจะมีเสื้อตัวโปรดสักตัว มีช่วงเห่อเสื้อผ้าใหม่
และมีช่วงที่เอาเสื้อเก่ามาปะชุนเพื่อใส่ต่อ
ความรักก็เช่นกัน!

ใช่ว่า...เราจะมีรักได้แค่ครั้งเดียว
เรามักจะมีคนไปไหนด้วยกันบ่อยๆ มีช่วงที่หลงใหลคนใหม่
และช่วงที่รักเก่าย้อนมาซ่อมแซมหัวใจให้ใช้การได้ต่อ

เราให้ความสำคัญกับความสวยงามของเสื้อผ้ามากกว่าคุณค่าแท้จริงของมันหรือเปล่า?
คุณค่าแท้จริงอยู่ที่ไหน? – อยู่ที่ความเข้าใจของแต่ละคน!

ตอนเด็กๆ เราไม่อายที่จะวิ่งเล่นโดยไร้เสื้อผ้าอยู่บนร่างกาย
พอโตขึ้นมาหน่อย เราจะรู้สึกอาย ถ้าใครเห็นว่าเราไม่ใส่เสื้อผ้า
จนเริ่มแก่ ความอายก็เริ่มหายไปทีละนิด (ตอนแก่ถ้าเราแก้ผ้า คงมีหลงเข้ามาสักคนสองคน 55+)

คุณค่าของเสื้อผ้า คือ การสร้างความอบอุ่นให้กับร่างกาย
คงไม่ใช่เรื่องน่าอาย ถ้าเรายังคงแก้ผ้ากันอยู่ (เปรียบเทียบกับความรักนะ ดังนั้น อย่าคิดลึก 55+)

วันนี้สำหรับคนที่ยังไม่มีเสื้อผ้าใส่ให้กับร่างกาย
เขาอาจจะเหน็บหนาว เมื่อคราวที่ลมพัดผ่าน
เขาอาจจะกอดตัวเองบ้าง เมื่อยามที่ความเหงามาเยือน
แต่คงไม่นานเกินไป!

เมื่อแสงแดดแห่งฤดูสดใสได้เข้ามาใกล้
เราคงได้เจอใครซักคนที่ไม่ใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน (เหอะ...เหอะ...เหอะ...)
แม้หลังฤดูสดใสนั้นจะไม่มีแสงแดดอีกต่อไป
แต่เราก็อุ่นกายเมื่อได้กอดกันท่ามกลางฤดูที่หนาวเหน็บ
(ใครคนหนึ่งคงเป็นเสื้อผ้าที่หุ้มกอดให้อีกคนหนึ่งหายหนาวได้)

ปล. หลังจากนั้นจะทำอะไรกันต่อ ผมก็ไม่รู้แล้วล่ะ!

ว่าแต่...ตอนนี้ขอเสื้อสักตัวได้ไหมครับ?
...ผมหนาว!